قصه تلخ جدایی باز تکرار می شود

باز از این تنهایی چیزی جز غم به یادگار نمی ماند

میان امدن و رفتن

 
نفسی است که بر نیامد هیچ گاه

خستگی همیشه از ان ما بوده و هست

و جایی جز درون ما ندارد

وغم

کاش تنها غم بود که ارزش زندگی کردن و می گرفت ولی اون قدر

چیزها هست که نمی ذاره طمع شیرین زندگی به ما برسه.

دل آدما بزرگه مثل قصر رویاها انتها نداره این بزرگی چون خدا داده به ماها.

دل با نوشتن آرام می گیرد

                                (امام صادق _((ع)) )

وقتی گوشه تنهایی ام کز می کنم و به یاد هر چیزی که از آن من نشد فکر می کنم

خستگی اين همه سال زندگی رو شونه هام سنگینی میکنه وقتی تو بچه گی دوست داشتم زودتر

بزرگ بشم یادم نبود کوله بارمم بزرگ میشه آدما بی وفان

فکر می کردم همه اونایی که دوستت دارن وقتی هم بزرگ میشی دوستت دارن

اما یادم نبود که با قد کشیدنم دوست داشتنها هم به طرز متفاوتی قد می کشه

ولی یه چیز برام جالب موند اونم همون سادگی بچگی همون ساده بودن دل و کلام

همون که به دلمون یاد داد که مهربونی لازمه زندگی است حتی اگه دلت رو شکست

دل من دست نوشته هایی رو تو خودش نگه داشته که این عمر

 کوتاه بهش با بی عدالتی و نامردی یاد داد کاسه عمر قشنگ

 من یه روز گرم تابستون از اون ور بوم آرزوها افتاد وشکست

عمری که نصفش تو کودکی و نصفش تو مدرسه

بقیه اش تو سادگی گذشت

و حالا دل من سنگ شده و مثل زمین سخت

ولی بازم که دلش می گیره ترک خوردنش سختی و ازش می گیره  

کاش می دانستم پشت شیشه های دلم

کدامین گنج را جستجو می کردی که اینگونه

به شکستن اصرار داشتی

 درد من حصار برکه نیست . درد زیستن با ماهیانی

 است که فکر دریا به ذهنشان نرسیده است .

 (حسین پناهی)